God als fascinatie en conflict

Je kunt geen oorlog gaan voeren als in je het gezicht van de tegenstander verminkt met de harde vuist. Eerder een pistool hanteren of met een mitrailleur een groep mensen neerschieten lijkt er veel meer op. Het zwaard te heffen op je tegenstander is evenmin moeilijk. Maar om datzelfde zwaard af te gooien en de tegenstander niet te laten inbreken, toont aan dat je echt lef hebt. De tegenstander kan immers ook jou neersteken en dat is dus geen lef meer tonen. Je kunt je beter wapenen zegt Efezen 6 en bidden dat Gods woord zichtbaar wordt. En dus verder te bouwen op het fundament dat Jezus geschapen heeft. 

De huidige wereld met zijn oorlogsvoering is niet vergelijkbaar met een onzichtbare wereld. Deze stelling vraagt om een korte uitleg:

Volgens de Molukse gemeenschap is er een duistere wereld binnen het christendom waarin Jezus de strijd met de Duivel moet overwinnen. Na te lezen in Lucas 4. De beproeving om Jezus zover te krijgen de strijdbijl neer te leggen en de duistere wereld van de vijand te aanvaarden werkt niet. Jezus ziet hem als een slechterik en toont dat hij in opdracht van God handelt. Deze overwinning zien de Molukkers als het keerpunt om hem liefdevol te omarmen. Want wie het koninkrijk van het licht werkelijk wil betreden, zal eerst zijn plicht aan God moeten afleggen. En zo is de onzichtbare wereld een feit.

Toch zijn er in de afgelopen eeuwen veel heersers geweest die een koninkrijk hebben gesticht dat later weer ten onder is gegaan.

Het onzichtbare rijk van het licht dooft dan alsnog langzaam uit. Maar dat terzijde.

De onzichtbare wereld voor je medemens kun ook jij een beetje vorm geven. Als je een belofte afsluit met 'je hebt mijn woord' is het een verbintenis om het woord van God een diepere betekenis te geven. Want we kunnen alleen de strijd winnen als de mensen gaan geloven in zijn koninkrijk dat op deze wereld niet te vinden is. En dat is nou typisch iets wat het christenzijn zo bijzonder maakt.

Hoe ziet jouw koninkrijk eruit als we God weglaten?